Archive

Archive for มิถุนายน, 2007

blog@home

มิถุนายน 29, 2007 ใส่ความเห็น
นานจะเขียน ๆ blog ซะทีน่ะครับกว่าจะได้ adsl 512/128 มาใช้งานที่บ้าน
แต่ งัย ยังไม่ซะใจ เลย ไม่เหมือนที่มอนอ อิอิ แต่ก็ดีไปอีกแบบ เน็ต ความเร็ว 512
ดวาน์ได้ แค่ 50 kb เป็นเต่าไปซะอย่างนั้น
 
 
อาทิตยืสุดท้ายของเดือนที่ทำงานที่มอนอ เป็น หนึ่งเดือนที่งานที่มอนอไม่ค่อยจะคืบหน้าซักเท่าไร
ตอนนี้เพื่อนก็แยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง ก็ยังคิดถึง มอนออยู่ทุกวัน แต่การเปลี่ยนสายอาชีพ
ก็ทำให้หล่อหลอม กระบวยการคิดใหม่ ทำให้เข้าใจอะไร ๆ ได้ง่ายขึ้น แม้บางครั้งทำงานเป็นครู
จะเหนื่อยกายกว่าที่คิด (แบบว่า อยากให้นักศึกษา ได้ดี ทำให้อาจารย์คนนี้ต้องเตรียมสอนอย่างหนัก)
แต่ก็เป็นอย่างอย่างนี้กันทุกคนละเนอะ อาจารย์มือใหม่ ทำงานที่เนี้ย เหนื่อยไม่ได้ลดลง แต่งัยใจ มันกลับ
พองโต มีสีสรรค์ เพิ่มมากขึ้นก็ไม่รูเ
 
หรือไม่ก็เป็นเพราะบรรยากาศที่เนี้ยมีแต่ไออ่น พี่ๆ น้อง ๆ ทำงานร่วมกัน ก็ไม่รู้น่ะคับ
แถมยังอิอิ อันนี้ชอบ ห้องทำงานที่บ้าน ม่าก ๆ
หมวดหมู่:Uncategorized

แค่คนหนึ่งคน

มิถุนายน 5, 2007 3 ของความคิดเห็น
ณ Sc1-203 คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร โต๊ะทำงานตัวเดิม คนทำงานคนเดิม แต่ …
 
D Em F#m Em D Em A
คงหวังสูงเกินไป จะให้เธอให้ความสำคัญ ชีวิตฉันมันเพียง ฝุ่นดิน
D Em F#m Em D Em A
เพียงสักครั้งสักคราว แค่เธอมาทักทายให้ได้ยิน มองเธอยิ้มให้กัน ก็ดีแล้ว
G D Em A G Em A
*บอกกับตัวเองให้ฝัน แค่พอประมาณ แค่ให้พอชื่นใจ บอกเอาไว้ ว่าควรพอแค่นี้..

Em A F#m Em D
**แค่เป็นอีกคน คนอีกคน คนหนึ่งคน คนที่รักเธอไกลๆ
Em A Em A
คนที่ไร้ตัวตนในสายตา แค่คนอีกคน เป็นอีกคน
F#m Em F#m Bm Em A D
คนที่มองอยู่ทางนี้ หวังดีต่อเธอเรื่อยมา ไม่แคร์ว่าเธอ ไม่เคยเห็นค่าความสำคัญ

D Em F#m Em D Em A
คนรอบๆตัวเธอ แต่ละคนเขาที่ดูดี มีพร้อมแล้วที่เธอ ต้องการ
D Em F#m Em D Em A
มองแล้วฉันเข้าใจ ได้แต่คอยเฝ้าดูและรับฟัง วันไหนที่เธอเจอ

* / ** / **

 
ไม่ได้เขียนspace เสียนาน วันนี้เลือกที่จะเขียนอีกครั้งก่อนไม่กี่วันที่จะเกิดการเปลี่ยนแปลงกับชีวิตอีกครั้ง แม้มันยากที่จะเผชิญ
เพราะต้องใช้ความกล้าที่เหลืออยู่ ทั้งหมดเพื่อผ่านมันไปให้ได้ อาจจะเป็นที่ตัวเองไม่มีความสามรถจะสารต่อความฝันบ้างอย่างให้สำเร็จ
เพราะ ท้อแท้ และโดนกัดกร่อน จนเริ่มเจ็บเข้าไปในหัวใจ เป็นรายแผลเป็นที่เริ่มจะรุกราม เข้าไปในความรู้สึก ที่ไม่อาจบรรยาย เพียงคยไม่กี่คน
ที่เราไม่แคร์เราก็ไม่เจ็บ แต่สงสัยจะเริ่มเป็นคนอ่อนแอ อีกรอบ ชีวิตหนอชีวิต เหมือละคร มีฉากเริ่มต้น ก็ย่อมมีละครฉากสุดท้าย
 
ความทรงจำที่ดีๆๆ อยากจะเก็บเอาไว้ เก็บใส่ในกล่องความทรงจำที่ทรงคุณค่า
ขอบคุณที่แห่งนี้ที่สั่งสอนทุกอย่าง ๆ ทั้งเรื่องราวสุขและทุกข์ ตลอดระยะเวลาเกือบสองปี
 ขอบคุณ น้องจ๋า น้อง แรก น้องกู๊ด เพือน และน้องร่วมานที่ร่วมชะตากรรมมากันมา
มีความสุข ม๊าก ๆ ที่ได้นั่งทำงานกับน้อง ๆ ทุกคน น๊ะจะบอกให้ 
ขอบคุณพี่เป็ด พี่ประชาสัมพันธ์สาวสวยที่ ชอบแอบชวนกันไปจัดรายการวิทยุ
ขอบคุณเพื่อน ญ ที่ชิงหนี้ไปประเทศจินก่อน
 
และขอบคุณโอกาศ จากท่านอาจารย์ อรสา ที่มอบให้ ตลอดจน บุคคลที่ไม่ได้เอยนาม  
หมวดหมู่:Uncategorized